Moje

Ledwie co kilka staj ujechał, postrzegł studzienkę pełną kryształowej wody. Na wierzchu pływał puchar złoty. Kojata sięgnął co tchu po niego, ale o cuda! Ilekroć miał go już, już uchwycić, puchar wymykał mu się spod ręki, pluskał jak rybka, zanurzał się pod wodę, znowu wypływał i znowu znikał. "Nie dam ja z siebie żartować!" pomyślał król Kojata, położył się jak długi przed studnią, przytknął usta do wody i pił sobie po prostu, nie zważając na to, że długa jego broda zanurzyła się w studni. Napiwszy się wody, chce wstawać, a tu nie można, bo go ktoś w wodzie silnie trzyma za brodę. - Kto tam? Puszczaj! - wrzasnął król obrażony, ale miast odpowiedzieć, pokazała się tylko twarz straszliwa spod wody! Dwoje zielonych oczu tkwiło głęboko w głowie, w brodzie królewskiej topiły się dwa orle szpony, a usta wykrzywione śmiechem szyderskim przemówiły chrapliwie te słowa: - Daremnie wydzierasz mi się, o królu! Nie puszczę ja ciebie pierwej, póki mi nie przysięgniesz, że dostanę z twego domu, o czym ty wcale nie wiesz. Król Kojata pomyślał sobie: "Nie może to być rzecz wielkiej wagi, wibratory przemyslowe o niej nie wiem!" - i przyrzekł ją poczwarze. W tej chwili uczuł się wolnym i usłyszał te słowa: - Jeżeli złamiesz przysięgę, biada ci, biada! Potem podniósł się z ziemi, otrząsnął wodę z brody, jak kaczka kiedy się zanurzy i strzepie, wsiadł na konia i ruszył dalej. Nie pamiętam, jak tam długo jeszcze podróżował, ale gdy dojeżdżał do stołecznego swego miasta, wyszedł lud cały naprzeciw niego z okrzykiem radości.

I napotkał biednego o kijku, i poznał, że to jego brat. Kazał zaraz przystanąć. A biedak klęka i prosi o wspomożenie. - Miałeś ty brata? - pyta starca. - Było nas trzech i my się porozchodzili - ten odpowiada. - I ty nie wiesz, gdzieś brata podział najmłodszego? Otóż wiedz, że ja jestem twój brat. On z początku nie chciał dać wiary - Czy może być, aby najjaśniejszy pan był moim bratem? - A pamiętasz, jakeś jadł z mego tłumoczka, a potem ze swojego nie chciałeś mi nic dać, wreszcieś mi oczy powyjmował i pod szubienicę położył? A widzisz, jakie ja oczy piękne tam dostałem i jakim się panem stałem? A może i ty sobie każesz oczy powyjmować? - Chciałbym - brat odpowiada. Zaraz kazał lokajowi oczy mu wyjąć i zaprowadzić pod tę samą szubienicę, gdzie i on był.

Z dala wznosiły się drzewa. Przybyli na miejsce, gdzie widać było, że jeździec na krótki czas zeskoczył z konia, aby dać mu odpocząć, następnie pieszo poszedł naprzód, prowadząc zwierzę za uzdę. Coraz częstsze krzaki nie pozwalały ogarnąć wzrokiem całej okolicy, wobec czego trzeba było podwoić ostrożność. Davy jechał na przedzie, a Jemmy za nim. Naraz Gruby rzekł: — Wiesz, Długi, to był kary rumak. — Tak? A skąd wiesz? — Tu na krzewie wisi włos wyrwany z ogona. — Ach! A więc wiemy coś jeszcze, jednak nie rozmawiajmy tak głośno! Łatwo możemy się natknąć na ludzi, których zobaczymy nie wcześniej aż umrzemy od ich kul. — Nie boję się tego. Norka niezwruszona niezwykle wykrzykuje blaszane wiatraczki.