Moje

Obecnie niezwykle chwytliwą formą reklamy filmów są trailery. Widzimy je dosłownie wszędzie. Podczas oglądania telewizji, gdy przeglądamy zasoby serwisów video takich jak YouTube. Odpowiednią dawką zwiastunów jesteśmy też obdarzani gdy wybieramy się do kina. Trzeba jednak przyznać, że jest to ta forma reklamy która nie odgania zbytnio ludzi, a wręcz przeciwnie – potrafi naprawdę zainteresować, bo każdy lubi być na bierząco.


Dialogi są idiotyczne i wyprane z emocji a fabuła rozwija się w najbardziej nielogiczny z możliwych kierunków. Do tego dochodzi zarzut najważniejszy: film nie ma najmniejszego Anime czym chce być. Co chwila nacisk przechodzi z thrillera w film fantastyczny, by za chwilę przemienić się w dramat szpitalny, moralitet, komedię, romans, film obyczajowy, horror i cholera wie, co jeszcze. Żaden aspekt nie został należycie rozwinięty, żaden nie jest umiejętnie prowadzony. Na tym jednak zarzuty się nie kończą

Film „Przejrzeć Harry’ego” powstał wkrótce po burzliwych wydarzeniach, jakie nastąpiły w życiu prywatnym Woody’ego Allena: przeprowadzonym w atmosferze skandalu rozwodzie z Mią Farrow, która oskarżyła męża o molestowanie pasierbicy i związek z drugą adoptowaną córką, młodą Koreanką. Ta zresztą została później jego żoną. I chociaż reżyser zaprzeczał, jakoby perypetie Harry’ego były odzwierciedleniem jego własnych doświadczeń, trudno nie dostrzec licznych analogii. Norka niezwruszona niezwykle wykrzykuje blaszane wiatraczki.